Mijn vrouw had 's avonds het lampje van haar naaimachine aangelaten in haar werkkamer. Het licht verspreidde zich over de lappen stof die er naast lagen. De rest van de kamer was donker. Ik zag het toen ik over de gang liep op weg naar bed. Ze sliep al. Het bracht herinneringen terug.

Ik heb altijd van dat lichtje gehouden, vergezeld van het snorrende geluid van de naaimachine. Toen ik een jongetje was en bij mijn grootmoeder in het oude 17e-eeuwse trapgevel huis in Dordrecht logeerde keek ik vanuit de kleine houten bedstee waarin ik sliep door een kier tussen de deurtjes de zitkamer in waar ze achter haar elektrische Singer zachtjes zat te neuriën. Het grootste deel van de kamer was duister, behalve het lampje dat haar gezicht verlichtte en dramatische schaduwen creëerde op de rode velours gordijnen. Vreedzaam en content in haar eigen wereld zat ze daar. Ik mis deze intieme vreedzaamheid soms en het simpele geluksgevoel; het lijkt niet meer van deze tijd te zijn.

Temidden van de verontrusting op deze aardbodem heeft de mens altijd geprobeerd zijn eigen kleine leven te leiden en geluk, voedsel en onderdak te vinden voor zichzelf en zijn familie. Onze voorouders woonden vaak in meer geïsoleerde gemeenschappen, het was daardoor gemakkelijker voor hen om dichter bij zichzelf te blijven. Door de huidige staat van de wereld en de alom aanwezige media is dat moeilijker, omdat we constant overspoeld worden met onrust en lijden. Mijn vrouw en ik zijn tegenwoordig veel selectiever geworden met het volgen van de media. We hebben al zes jaar geen TV meer en brengen veel minder tijd door op sociale media. We constateren dat het ons gelukkiger en rustiger gemaakt heeft.

Het is zo belangrijk om je innerlijke rust te beschermen. Als je wordt meegezogen in het rumoer om je heen, verlies je jezelf en kun je minder voor je medemensen betekenen, te beginnen met degenen met wie je in huis woont. Niemand heeft daar baat bij. In plaats daarvan geef je die beroering door en draag je bij aan de slechte toestand van de wereld. Zoveel wat we doen heeft een effect op anderen, zoals een kiezelsteen die in een meer gegooid wordt en rimpels veroorzaakt die zich verspreiden. Kleine dingen, zoals een vriendelijke en welgemeende groet van een vreemde bij de bushalte, of een beleefde winkelbediende die aandacht voor je neemt, kunnen je een mooi gevoel geven en de rest van je dag positief beïnvloeden. Dit mooie gevoel geef je dan weer door aan je gezin of collega's, die daardoor geraakt worden en dit verder verspreiden. Net als de rimpels in het water.

Als je wordt meegezogen in het rumoer om je heen, verlies je jezelf en kun je minder voor je medemensen betekenen, te beginnen met degenen met wie je in huis woont

Sebastian van 't Hoff

Wanneer je in een goede plek in jezelf zit kun je meer positiefs bijdragen. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor wat we met onze handen maken. Als je dingen met liefde en aandacht doet, zonder de tirannie van de haast -de gesel van onze tijd- kan je dit een bijzondere vervulling geven. Iets wat met liefde gemaakt is, een kledingstuk, een gerecht, een tekening, enz, zal met die liefde gevuld zijn en dit uitstralen; het kan een ander raken. Alles wat gemaakt is door mensen heeft een inhoud. Vergelijk de liefderijke, verfijnde vroege Renaissance schilderijen van Fra Angelico met sommige moderne schilderijen die vol verwarring en grofheid zitten.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat veel dingen op deze aarde niet “echt” zijn. We worden zo vaak voor de gek gehouden door wat niet meer dan een afleiding is. Zoveel tijd wordt verspild aan dikdoenerij en indruk op elkaar maken. Het zorgen voor anderen, mijn gezin, moeder, schoonouders, een oude vriend, ben ik door de jaren heen steeds bevredigender gaan vinden en dit ervaar ik met name als echt. Het helpt de menselijkheid in mezelf te ontwikkelen. Door het zorgen voor mijn bejaarde moeder ben ik me bewust geworden van het segment van onze samenleving dat zich bezig houdt met het zorg dragen en ik heb meer respect gekregen voor de liefdevolle wijze waarop artsen, verpleegsters en verzorgers hun dagelijks werk doen. In ziekenhuizen werken de ware helden en rolmodellen van onze wereld; niet de popmusici, filmsterren en voetballers waar de media ons mee overstromen en die onze kinderen door hun levensstijl vaak een verkeerd voorbeeld geven. 

Ik denk dat we gelukkiger zijn wanneer we innerlijk een zekere afstand van de wereld houden. Waar het echt om gaat in het leven is onze menselijkheid en hoeveel we voor elkaar kunnen betekenen. Het onderscheid wordt gemakkelijker naarmate je ouder wordt; het leven brengt je dit bij. Daarom zijn oudere mensen vaak vrediger. Je leert door de jaren heen wat je kracht, je zwakheden en je ware prioriteiten zijn. Je leert weg te blijven van dat wat je niet aangaat of van wat je niet aankan. Ik herinner mezelf soms aan de bekende regel uit het liedje Nature Boy: “The greatest thing you'll ever learn, is just to love and be loved in return"