Mina Etemad (34) is freelance journalist en podcastmaker. Het grootste deel van haar werk bestaat uit het maken van verhalen rondom thema’s die haar aan het hart gaan, zoals dierenrechten, kunst en cultuur en culturele diversiteit. Haar laatste project is een audiodocumentaire, sinds 22 september te beluisteren via podcast DOCS.

De documentaire cirkelt om een persoonlijke breukervaring: de dag waarop Mina als zesjarige uit Iran aankwam in Nederland. Hoe kan ze bij deze betekenisvolle dag stilstaan? Ze bedenkt een ritueel dat ze samen met haar familie uitvoert. Hiernaast werkt Mina ook in opdracht voor bedrijven of stichtingen. Voordat ze freelancer werd, was Mina researcher voor het radioprogramma Nooit meer slapen en voor het VPRO-cultuurprogramma Mondo.

Hoe ziet een gemiddelde werkdag er voor jou uit?

“Geen enkele werkdag is hetzelfde - dat is waarom ik zo houd van het freelance bestaan. Ik kan mijn eigen tijd indelen en dat doe ik op mijn gevoel. Als ik ‘s ochtends moe ben, stel ik het werken uit tot de middag of avond. Het liefst breng ik mijn dagen thuis door. Dan zit ik achter de computer te schrijven, ideeën uit te werken en research te doen.

Het liefst breng ik mijn dagen thuis door. Dan zit ik achter de computer te schrijven, ideeën uit te werken en research te doen

mina etemad

Ongeveer één dag per week ben ik op een kantoor dat ik deel met andere freelance journalisten. Het is verrijkend om deel uit te maken van een collectief. Nu heb ik collega’s om me heen met wie ik mijn sores kan delen, zonder de nadelen van een vaste baan (verplichte vergaderingen, kantoortuinen). We denken mee met elkaars ideeën en wisselen opdrachten uit.”

Ervaar je ook nadelen aan het freelance bestaan?

“Ik werd freelancer in juli vorig jaar, midden in de coronacrisis. Dat was wel even spannend, maar de journalistiek gaat gelukkig gewoon door. Inmiddels kan ik goed rondkomen van mijn opdrachten. De financiële onzekerheid blijft, je weet nooit of er over een paar maanden nog steeds genoeg werk is. Ik probeer dat los te laten. Tot nu toe is het immers ook goed gekomen.”

Wat betekent jouw werk voor je?

“Via de verhalen die ik vertel wil ik bijdragen aan een rechtvaardiger wereld. Sommige mensen zijn aanpakkers en vissen plastic uit de grachten. Anderen gaan naar Moria om vluchtelingen te helpen. Soms denk ik weleens: was ik maar zo iemand. Alleen ben ik veel introverter. Het klinkt misschien vreemd, maar ik wil liever niet te veel samenwerken en ik zit graag binnen. Het past niet bij mij om in de fysieke wereld wat te veranderen. Liever voeg ik iets toe aan de mentale wereld van anderen. Ik ben dankbaar dat ik dat via mijn werk kan doen.”

Wat maakt jouw werk zinvol?

“Ik geloof dat veel van de problemen waar we in onze samenleving tegenaan lopen te maken hebben met hoe we denken. Als mediamaker heb je een bepaalde macht om de denkwijze van mensen te veranderen. Je deelt verhalen die de ontstane beeldvorming kunnen nuanceren. Dit schept ruimte voor anders handelen. Zo schrijf ik nu een artikel over paardrijden: hoe moreel verantwoord is het eigenlijk als we op een paard zitten? Heeft het paard er net zoveel plezier aan als wij? Is het goed voor het paard? Ik sprak hiervoor met een aantal mensen die proberen een meer ethische verhouding met paarden aan te gaan.

Mina Etemad

Ook wanneer ik schrijf over cultuur gaat het me om die beeldvorming. Zo interviewde ik voor de Volkskrant theatermaker Fadua El Akchaoui over haar relatie met auto’s. In haar theaterstuk liet ze zien hoe auto’s voor haar vrijheid symboliseerden, een vrijheid die voor haar niet vanzelfsprekend is. Door op deze manier naar zoiets gewoons als een auto te kijken, leer je het dagelijks leven anders te waarderen. Dat is wat kunst kan doen.”

Zijn er nog andere manieren waarop je probeert zin te ontlenen aan je werk?

“Ik vind het belangrijk om mijn ervaring te delen met mensen die minder ver zijn in hun carrière. Als je verder wilt komen in je loopbaan komt het vaak neer op het kennen van de juiste mensen. Je moet weten wat je hoort te zeggen of schrijven. Niet iedereen heeft even gemakkelijk toegang tot dit soort ervaringskennis; je leert het niet op de universiteit.

Inmiddels weet ik zelf steeds beter hoe de hazen lopen. Ik deed daarom mee aan een mentorprogramma van de UvA. Hierbij werd ik gekoppeld aan studenten met een migratie-achtergrond. Zij hebben over het algemeen minder kansen op de banenmarkt. Via het mentorschap krijgen ze de kans om hun inzicht en perspectieven te vergroten. Doordat ik mijn ervaringen en netwerk met een studente mediastudies deelde, kreeg zij een stageplek. Ook hielp ik haar bij het opstellen van haar cv en beoordeelde ik haar pitches. Via een ander programma begeleidde ik mensen bij onderzoeksverhalen die ze maakten. Het geeft me voldoening om zo daadwerkelijk mensen te helpen.”