“De jeugd trekt aan de stof rond de grenzen van ons denken.” En dat is hard nodig, want “ons denken is nog steeds in doeken gewikkeld”. Twee zinnen uit de debuutbundel Verkruimeld Land (2017) van Aya Sabi (1995). Woorden die op haar eigen lijf zijn geschreven en uit haar hart gegrepen. Met haar taalkunst probeert ze werelden te openen en onderwerpen te benoemen waar we anders zo graag doekjes om winden en die we liever met de mantel der liefde willen bedekken. Haar verhalenbundel was meteen een voltreffer wat dit betreft. Met haar betoverende, sprookjesachtige taal lokt ze ons een andere wereld binnen: de wereld van ‘verkruimelde dromen’ van gekwetste mensen, die op een merkwaardige manier ook ongebroken blijken te zijn, omdat ze trouw blijven aan die dromen.