Wie de auteur van deze autobiografie ooit ontmoet heeft, weet dat hij een meeslepende en onderhoudend verteller is met een geweldig brede kennis en interesse. In zijn levensverhaal neemt Jim Forest (1941), de in Nederland woonachtige Amerikaanse vredeswerker, de lezer mee op de tocht door zijn leven.

Foto’s zeggen dan soms meer dan tekst. De eerste drie foto’s die je tegenkomt in dit boek zijn betekenisvol. Op de cover staat Jim met een knoestige boomtak als wandelstok uitnodigend om je mee te nemen het bospad op. De tweede foto is een foto van Jim met zijn kleindochter Julia. Grootvader vertelt en geeft zijn levensverhaal en wijsheid door aan de kleindochter die daarbij duidelijk het initiatief neemt. De derde foto is van Jim die naast een open haard zit en opkijkt van een boek. Hij zoekt het gesprek met de toeschouwer.

Drie foto’s die, denk ik, heel goed het doel en de kracht van deze autobiografie laten zien. Meeslepend, informatief en onderhoudend. De vredesactivist neemt je mee op de tocht door zijn boeiend leven; hij geeft in zijn levensverhaal de wijsheid door aan een nieuwe generatie en daarbij zet hij de lezer voortdurend aan het denken over het eigen engagement voor vrede en gerechtigheid in een gebroken wereld.

Jim Forest - Writing straight with crooked lines

Forest heeft, na enkele verdienstelijke boeken over grote spirituele figuren uit de 20ste eeuw die in zijn eigen leven een grote rol gespeeld hebben (Dorothy Day, Thomas Merton, Daniel Berrigan), met zijn autobiografie de rollen omgedraaid. In dit boek staan zijn leven en zoektocht centraal en verdwijnen de grote figuren naar de achtergrond. Hun invloed, en ook die van figuren als Thich Nhat Hanh en Henri Nouwen, is merkbaar in ieder moment van zijn leven maar het gaat nu om zijn eigen zoektocht.

Zelf schrijft hij: “Whoever God had in mind in calling me into existence, it was not a mis-mash of others, however admirable. Finding mentors and learning from them was essential, but finally I had to discover my own true face. It’s a work in progress.” (p. 317)

Dit ‘werk in uitvoering’ is een weg van vallen en opstaan, van zoeken en tasten. Een ervaring van God die recht schrijft met kromme lijnen. Het geheel is een boeiend beeld niet alleen van een mensenleven in dienst van vrede en gerechtigheid maar ook van een tijd gekenmerkt door oorlog en de dreiging ervan.

Een zoektocht van communistische ouders en hun idealen naar een gegrepen zijn door Jezus van Nazareth via de Anglicaanse kerk naar de Rooms-Katholieke Kerk om uiteindelijk thuis te komen bij de Russische orthodoxie. De auteur weet de lezer te boeien tijdens zijn zoektocht door het leven, zonder dat hij zich daarbij in exhibitionisme, detaillisme of ijdeltuiterij laat vervallen.

Deze autobiografie is uiteindelijk niet alleen maar een levensverhaal en een tijdsbeeld. De kracht ligt in het feit dat het een spirituele autobiografie is. Misschien heeft deze autobiografie nog wel het meest weg van een icoon waarbij het niet zozeer gaat om dat wat je ziet maar om datgene wat het vertegenwoordigt.

Een vredesactivist is Forest dan ook niet te noemen maar eerder iemand die vanuit contemplatie actief weet te handelen. “Zalig die vrede brengen, want zij zullen kinderen van God genoemd worden.” (Matteus 5, 9)